یک دنیای بی نظیر در عین حال تلخ تر از تلخ انسانهایی که با هماهنگی کامل دست در دست هم ارکستر شگرفی را تشکیل می دهند جهت اضمحلال خودشان عباس معروفی تکرار نشدنی
خیلی رمان تلخیه.. انقدر تلخ که من بارها بارها گریه کردم و مدتی حس نامیدی شدیدی داشتم. ناگفته نماند که گویندگی جناب پاکدل یک پادکست رو تبدیل به یک فیلم واضح کرده
این رمان یکى از بهترین شخصیت پردازى هاى رمان ایرانى را دارد، ترکیبى از تعابیر صادق هدایت و شخصیت پردازى داستایفسکى در برادران کارامازوف در این رمان نهفته است.
عالی و بی نظیر. با صدای آقای پاکدل دلنشین تر هم شده. فقط اگر ممکنه حسین آقا روی مکثها تمرکز بیشتری داشته باشن. گاهی فرازوفرود خوانش منطبق با حس نگارنده نیست.
عالی بود اجرای آقای پاکدل هم خوب بود، صحنهها و مکانها قابل لمس بود، فرهنگ و اخلاق پدر ومادر دقیقا مثل پدر بزرگ و مادربزرگم بود که ایشان هم اهل اردبیل بودند.
اگه دنبال رمان هستید که سر گرمتون کنه شاید انتخاب خوبی نباشه ولی اگه دنبال تأمل و تفکر کردن درباره اون زمان ایران و فلسفه اون برهه زمانی هستی کتاب خوبیه
عالی، عالی، عالی با تمام غمناک بودنش هرچی بگم عالی بود کم کم گفتم، با تمام اشکهای که ریختم، استاد عباس معروفی روحت قرین بهشت باشه، بهترین کتابشون هست.
از این نظر این کتاب رو دوست داشتم که شبیه این پدر خیلی تو جامعه ما زیاده و خوبه بدونیم دیکتاتور بودن یه پدر و مردسالاری شدید چه بلاهایی میتونه سر بچهها بیاره
نویسنده خواسته به سبک کتابهایی مثل جزء از کل، بنویسه. اما خوب از آب در نیامد
قسمتهای تکراری زیادی داره
ارزش خوندن نداره
فقط اعصاب خواننده رو خرد میکنه و
صدای گوینده از زیبایی کتاب کم کرده بود. جوری که تا آخرای کتاب هم برای شنونده عادی نمیشد و مصنوعی بود. از آقای پاکدل که بازیگر هم هستند بیشتر از این انتظار میرفت
متاسفانه علی رغم اینکه این کتاب از شاهکارهای ادبیات معاصر ماست من اصلا این کتاب و قلمش رو دوست نداشتم و ارتباط برقرار نکردم ترجیح میدم دیگه کناب ایرانی نخونم
راستش میدونم که این کتاب جزو کتابهای نامدار ادبیات معاصر ماست اما من خیلی نپسندیدم ترجیح میدم دیگه کتاب ایرانی نخونم بسیار آزار دهنده بود این قلم برای من
کتاب تاثیرگذاریه، عمق داره و ادبیات ژرف ایران... اما اولش پرشهای زمان و مکانش شاید اذیتتون کنه اما از اواخر موومان اول متوحه میشین چطوریه و جذاب میشه..
دلی پراز درد و قصهای که شاید هنوز ادامه دارد با سبکی دیگر.. عالی بود
کاش گوینده آرمان سلطان زاده بود